ریسک‌بانسامانهٔ هوشمند مدیریت ریسک و انطباق سایبری
خانه/وبلاگ/مقاله

GRC چیست و چرا سازمان‌ها به یک هستهٔ عملیاتی مشترک نیاز دارند؟

وقتی واحدهای فناوری، امنیت، حقوقی، مالی و حسابرسی هرکدام با فایل‌ها و گزارش‌های جداگانه کار می‌کنند، مدیریت ریسک به مجموعه‌ای از فعالیت‌های موازی و گاه متناقض تبدیل می‌شود. GRC چارچوبی برای ایجاد زبان و فرآیند مشترک میان حاکمیت، مدیریت ریسک و انطباق است تا تصمیم‌ها بر پایه شواهد، مسئولیت‌های روشن و اولویت‌های کسب‌وکار گرفته شوند.

GRC چیست؟

GRC از سه مفهوم Governance، Risk و Compliance تشکیل می‌شود. حاکمیت مشخص می‌کند چه کسی، با چه اختیاری و بر مبنای چه اطلاعاتی تصمیم می‌گیرد؛ مدیریت ریسک عدم‌قطعیت‌های اثرگذار بر اهداف را شناسایی و اولویت‌بندی می‌کند؛ و انطباق تضمین می‌کند کنترل‌ها و فرایندها با الزامات قانونی، قراردادی و استانداردهای سازمان هماهنگ‌اند.

GRC صرفاً یک پروژهٔ مستندسازی یا تهیهٔ چک‌لیست نیست. هدف آن ساختن یک سیستم عملیاتی است که دارایی‌ها، ریسک‌ها، کنترل‌ها، الزامات، شواهد و اقدام‌های اصلاحی را در یک چرخهٔ قابل‌ردیابی به هم متصل می‌کند.

چرا سازمان‌ها به یک هستهٔ عملیاتی مشترک نیاز دارند؟

در مدل پراکنده، یک ریسک ممکن است در رجیستر ریسک ثبت شود، کنترل متناظر در فایل دیگری بماند و مدرک اجرای کنترل در ایمیل یا سامانه‌ای جدا ذخیره شود. در نتیجه، مدیران برای پاسخ به یک پرسش ساده مانند «کدام ریسک‌های کلیدی هنوز کنترل مؤثر ندارند؟» باید چندین گزارش را تطبیق دهند.

هستهٔ عملیاتی GRC این فاصله را کم می‌کند. هر عنصر باید رابطهٔ خود را با عناصر دیگر داشته باشد: داراییِ مهم، سناریوی ریسک، کنترل پیشگیرانه یا کشف‌کننده، الزام مرتبط، شواهد اجرای کنترل و در صورت وجود شکاف، اقدام اصلاحیِ دارای مالک و مهلت.

چرخهٔ عملیاتی GRC چگونه کار می‌کند؟

  1. شناخت دارایی: اطلاعات، سرویس‌ها، فرایندها و وابستگی‌های حیاتی شناسایی و مالک هرکدام تعیین می‌شود.
  2. ارزیابی ریسک: سناریوهای تهدید، احتمال وقوع و اثر کسب‌وکاری بررسی می‌شوند.
  3. طراحی و تخصیص کنترل: کنترل‌های مناسب به ریسک‌ها و مالکان اجرایی متصل می‌شوند.
  4. نگاشت الزام: الزامات استانداردی، قانونی یا قراردادی به کنترل‌ها و فرایندها پیوند می‌خورند.
  5. گردآوری شواهد: مدارک اجرای کنترل به‌صورت زمان‌دار و قابل‌جست‌وجو نگهداری می‌شوند.
  6. اقدام اصلاحی و پایش: یافته‌ها به اقدام‌های اولویت‌دار تبدیل و تا بسته‌شدن واقعی پیگیری می‌شوند.

یک مثال ساده از اتصال اجزای GRC

فرض کنید سامانهٔ پرداخت یک سازمان دارایی حیاتی است. ریسک دسترسی غیرمجاز به آن می‌تواند اثر مالی و اعتباری داشته باشد. کنترل احراز هویت چندمرحله‌ای برای کاهش این ریسک تعریف می‌شود. الزام ISO/IEC 27001 یا سیاست داخلی سازمان نیز به همان کنترل نگاشت می‌شود. گزارش فعال‌بودن MFA و بازبینی دسترسی‌ها شواهد کنترل هستند. اگر بازبینی نشان دهد بخشی از حساب‌های ممتاز بدون MFA مانده‌اند، یک اقدام اصلاحی با مالک، مهلت و سطح اولویت ایجاد می‌شود. این زنجیره است که GRC را از مجموعه‌ای از فایل‌های جدا به یک سازوکار مدیریتی تبدیل می‌کند.

سه نشانهٔ نیاز به سامانهٔ GRC

  • تهیهٔ گزارش ریسک برای مدیریت یا ممیز به جمع‌آوری دستی داده از چند واحد وابسته است.
  • مالک ریسک، مالک کنترل و مسئول انجام اقدام اصلاحی مشخص یا قابل پیگیری نیستند.
  • نمی‌توان با اطمینان گفت یک الزام مشخص با کدام کنترل و چه شواهدی پوشش داده شده است.

اقدام‌های عملی پیشنهادی

  1. فهرستی از مهم‌ترین دارایی‌ها و فرایندهای کسب‌وکار تهیه کنید و برای هرکدام مالک تعیین کنید.
  2. پنج تا ده سناریوی ریسک با بیشترین اثر را انتخاب و کنترل‌های موجود را به آن‌ها وصل کنید.
  3. برای هر کنترل، یک شاهد قابل‌قبول، تناوب بازبینی و مسئول گردآوری مشخص کنید.
  4. اقدام‌های اصلاحی باز را با مهلت، اولویت و وضعیت اجرایی در یک داشبورد مشترک پایش کنید.

مطالب و راهکارهای مرتبط

جمع‌بندی

GRC زمانی ارزش عملی پیدا می‌کند که بین تصمیم مدیریتی و واقعیت اجرای کنترل‌ها اتصال ایجاد کند. سازمانی که دارایی، ریسک، کنترل، الزام، شاهد و اقدام اصلاحی را در یک چرخهٔ بسته مدیریت می‌کند، سریع‌تر اولویت‌بندی می‌کند و با اطمینان بیشتری به ممیزی و تغییرات کسب‌وکار پاسخ می‌دهد.

برای بررسی نیازهای سازمان خود و مشاهدهٔ چرخهٔ عملیاتی ریسک‌بان، درخواست دموی اختصاصی ثبت کنید.